فارسی

از آغاز جنگ جهانی‌ اول تا امروز، رهپویان صلح مروج “خشونت پرهیزی” (Nonviolence) و یافتن روشهای صلح آمیز در حل اختلافات بوده است.  یکی‌ از راههایی که در این سازمان همواره مورد توجه قرار گرفته “دیپلماسی شهروندی” Citizen Diplomacy است. دیپلماسی شهروندی در تعریف سیاسی به عنوان راه دوم دیپلماسی Track Two معرفی‌ شده. این روش بر ارتباط “مردم با مردم” تکیه داشته و زمانی‌ به کار میاید که دو دولت در گیر نزاع بوده و هیچ گونه ارتباط مستقیم با یکدیگر ندارند. معمولاً در چنین شرایطی دولت‌ها سعی‌ بر این دارند که مردم کشور مقابل را ملتی بی‌ فرهنگ، وحشی، دور از تمدن و یا هر ناهنجار دیگری -در ارتباط با فرهنگ خود- معرفی‌ کنند .  دلیل این زشت نمائی، ایجاد رعب و وحشت در میان ملتها بوده، و در چنین شرایطی است که دولت‌ها میتوانند به راحتی‌ مردم کشور خود را بر علیه کشور مقابل  در استفاده از قوهٔ قهریه و جنگ با خود همراه کنند.  چرا که براساس سالها تبلیغات منفی‌ جامعه از نظر روانی‌ نسبت به کشور مقابل احساس ترس و ناخوشایندی دارد.  در چنین شرایط است که دیپلماسی شهروندی با ایجاد رابطه مستقیم مردم با مردم، بین دو کشور در گیر نزاع پرده از این ریا کاری دولت‌ها برداشته و چهره انسانی‌ کشور مقابل را نمایان می‌کند.  این دیپلماسی راه دوم است که به عنوان یکی‌ از روشهای  خشونت پرهیزی  میتواند راهی‌ باشد بر مسدود کردن احتمال استفاده از قوهٔ نظامی در حل اختلافات.  رهپویان صلح فعالیت‌های خود را در زمیه دیپلماسی شهروندی از سال ۱۹۲۰ آغاز کرده. در دهه گذشته این سازمان به جز ایران هیئت‌های متعددی به کشورهای، افغانستان، عراق، بوسنی، فلسطین، کلمبیا، مکزیک و پاناما فرستاده است. 

 ایران و ایالت متحدهٔ آمریکا در سه دهه گذشته هیچ گونه ارتباط سیاسی مستقیم با یکدیگر نداشته, و در چنین شرایطی دو دولت سعی‌ در نشان دادن چهره زشت و ترسناکی از مردم یکدیگر داشته اند.  این تبلیغات در تعریف سیاسی دولت‌ها از یکدیگر به کمکشان آمده و دشمنی بین ملتها را باعث میشود.  نتیجتاً اعلام جنگ و درگیری نظامی بر علیه یکدیگر برای مردم آن کشورها قابل قبول بوده و هیچ گونه مخالفتی را به همراه نخواهد داشت.  رهپویان صلح معتقد است ایجاد شرایطی برای ملاقات بین مردم دو کشور ایران و آمریکا در شناخت بین این دو ملت از یکدیگر بدون واسطه دولت‌ها بسیار مؤثر می‌باشد.  در این ملاقات‌ها است که مردم این دو کشور میتوانند واقعیتها را به صورت دست اول و با نگاه خود و نه از طریق دولت‌ها و سیستم تبلیغاتی آنها ببینند. چنین ملاقات‌هایی‌ باعث ایجاد تفاهم و درک متقبل بوده، چهره انسانی‌ به دو ملت بخشیده و نهایتاً خط بطلانی است بر وحشت از یکدیگر.

در سفرهای هیئت‌های صلح طلبی و “دیپلماسی شهروندی”، سازمان رهپویان صلح تلاش خود را معطوف می‌دارد تا هیئت‌های آمریکایی صلح طلب در دیدار خود از ایران با همه گروها و دسته‌های مختلف مذهبی‌، سیاسی و فرهنگی‌ ملاقات کنند.  از جمله این ملاقات‌ها می‌توان به دیدار و گفتگو با اقلیت‌های مذهبی‌ و نمایندگان آنها در مجلس، دیدار با نمایندگان زن مجلس، ملاقات با گروه‌های سیاسی با نظر گاههای مختف اعم از اصلاح طلب و  اصول گرا اشاره کرد. بخش دیگر ملاقاتهای ما مربوط میشود به دیدار و گفتگو با  گروه‌ها و افراد غیر دولتی که در زمینه‌های فرهنگی‌ و اجتماعی فعالیت دارند. در کنار این ملاقات‌ها و در راستای شناساندن فرهنگ غنی ایران، آمریکایی‌ها همچنین از زیبایها و آثار باستانی ایران نیز دیدن میکنند. قسمت دیگری از برنامه سفر گروهای آمریکایی به ایران ملاقات با جانبازن و آسیب دیدگان جنگ ایران و عراق و مجروحین و قربانیان سلاح‌های کشتار جمعی می‌باشد. از دیگر فعالیت‌های این سازمان می‌توان به  بر گذاری کنفرانس‌های “گفتگوی ادیان” اشاره کرد  که در آن گردهمایی‌ها متخصصین و عالمان مذهبی‌، مسلمان، کلیمی و مسیحی‌ به تبادل دیدگاه و آرا خود پرداخته اند.

در بازگشت از سفر، اعضای این هیئت‌های دیپلماسی شهروندی در تجمعات ضدّ جنگ محلی و ملی‌، افراد و گروهای دیگر را از تجربیات خود از سفر به ایران مطلع کرده و یک حرکت خود جوش ضدّ جنگ را هدایت میکنند. و اما رهپویان صلح رابطه خود را با این گروها حفظ کرده و آنها را از اخبار ایران، رابطه ایران و آمریکا و موقعیت ایران در خاور میانه با خبر می‌کند.

ما در برنامه ایران خود مانند سایر برنامه‌های این سازمان پیرو اصل خشونت پرهیزی بر اساس آموزشهای مهتما گاندی و مارتر لوتر کینگ هستیم.

                                                                                  تاریخچه